Lepsi są źli kapłani niż brak kapłanów

św. Bernardyn ze Sieny :

Lepsi są źli kapłani niż brak kapłanów.
Gdyby wszystkich złych przegonić, pozostałoby niewielu.
Bierz od nich dobro, mianowicie sakramenty i godność,
pozostaw im ich zło.
Pan Bóg już wszystko inne załatwi!

Parę dodatkowych informacji – linków o tym świętym:

I jeszcze tekst znaleziony na FB, pochodzi z książki autorstwa samego św. Bernardyna:
O doskonałości chrześcijańskiej” (Biblioteka Christianitas),
z obszernym wstępem O. Salezego J. Kafela OFMCap. i życiorysem świętego:

+Pokój i dobro
Franciszkańskie prowincje OFM obchodzą dzisiaj, 20 maja, święto św. Bernardyna ze Sieny – patrona i współtwórcy najbardziej rzeczowej i zgodnej z duchem Reguły REFORMY w łonie Zakonu Braci Mniejszych zwanej OBSERWANTYZMEM. Późniejsze wielkie reformy zakonu – zwłaszcza kapucyńska i tzw. ściślejszej obserwanci (zwłaszcza Reformatów) charakteryzowały się nadinterpretacją ideału franciszkańskiego, tj.: przeakcentowaniem radykalizmu (w rozumieniu i praktykowaniu ubóstwa i ascetycznego umartwienia), przesadnym idealizmem i forsowaniem obligatoryjności życia pustelniczego. Na tym tle postawa reformatorska św. Bernardyna – najbardziej popularnego świętego w XV w. – okazuje się być nadzwyczaj roztropną i wyrażającą w największym stopniu ducha FRANCISZKAŃSKIEJ REGUŁY – co jednoznacznie wykazała dalsza historia franciszkanizmu.
Od krakowskiego kościoła pod jego wezwaniem – pierwszej placówki polskich obserwantów, utworzonej przez Św. Jana Kapistrana (ucznia św. Bernardyna) wzięła się ich popularna nazwa – BERNARDYNI, obecna po dzień dzisiejszy (jako jedna z polskich prowincji zjednoczonego obecnie zakonu).

Poniżej kilka cytatów ze św. Bernardyna ze Sieny, litania i jego szczegółowy życiorys

„Do piekła idzie się z dwóch przyczyn: za czynienie zła, lub za czynienie dobra BEZ NALEŻYTEJ POKORY”

„Łaska Boża to miłosierne spojrzenie, które Bóg zwraca na duszę, kiedy ta odrzuca zło i czyni dobro, zachowując przy tym przeświadczenie, że zasługuje na piekło”

„Czynienie dobra jest samo w sobie dobre, ale jeśli chcesz, by szczególnie podobało się Bogu, niech kosztuje cię ono wiele trudu”

[…]

ŻYCIORYS
Bernardyn urodził się 8 września 1380 r. w Massa Marittima – w pobliżu Sieny w Toskanii, w rodzinie szlacheckiej przynależnej do znanego wówczas rodu Albiceschi . Kiedy miał zaledwie 3 lata, stracił matkę o imieniu Nera, trzy lata później został osierocony także przez ojca – Tolna, który był gubernatorem miasteczka. Początkowo jego wychowaniem zajęła krewna o imieniu Diana, następnie – w wieku lat 11 – pod opiekę wziął go do siebie zamożny stryj Krzysztof z żoną Pią, zamieszkały w Sienie, który opłacił mu naukę. W szkole parafialnej ukończył nauki podstawowe, a w latach 1396-1399 studiował prawo na uniwersytecie w Sienie. Równocześnie studiował Pismo święte i teologię. Po otrzymaniu licencjatu z prawa kanonicznego zapisał się do Konfraterni Najświętszej Maryi. Celem tego bractwa było doskonalenie się wewnętrzne stowarzyszonych oraz posługiwanie chorym w czasie zarazy. W czasie epidemii dżumy Bernardyn, wspomagając innych, sam się zaraził i cudem wyszedł z choroby. Później opiekował się swoją niewidomą 90-letnią stryjenką.
W 1402 r., po dogłębnym rozeznaniu swego powołania, wstąpił do klasztoru Braci Mniejszych w Sienie (Columbiere), w którym praktykowano większą dyscyplinę życia zakonnego. W rok później (8 września) złożył śluby zakonne, a po kolejnym roku (8 września 1404 r.) otrzymał święcenia kapłańskie. Przełożeni przeznaczyli go do małego klasztoru, położonego na wzgórzu w pobliżu Sieny, w Capiola. Tu spędził 12 lat. Korzystając z wolnego czasu, pilnie studiował Pismo święte i ojców Kościoła oraz dzieła teologiczne, zwłaszcza św. Bonawentury. Równocześnie dał się poznać jako dobry kaznodzieja, dlatego chętnie go zapraszano z kazaniami do okolicznych kościołów. Miał jednak początkowo poważne kłopoty z mówieniem. Jego głos był cichy i niewyraźny. Niemniej, po żarliwej modlitwie do Matki Bożej, ten stan został radykalnie odmieniony – co sam Bernardyn uznał za cud. Dzięki swym płomiennym i pełnym ducha kazaniom zyskał tak wielką sławę, iż w roku 1417 mianowano go kaznodzieją na całą Italię.
Przemierzał więc całe Włochy, nawołując do pokuty i zmiany życia: godził zwaśnione rody i małżeństwa, wzbudzał i pomagał rozeznawać powołanie do kapłaństwa i życia zakonnego. Równie wielce, co wzniosłe słowa działały na słuchaczy i widzów jego cnoty: duch zaparcia, pokuty i modlitwy. Według świadectw naocznych świadków na jego kazania garnęły się tak wielkie tłumy, że żaden kościół nie mógł ich pomieścić. Liczba ich dochodziła aż do 10 tysięcy!Musiał głosić słowo Boże na placach. Kapłani wprost omdlewali od długich godzin spowiadania, tysiącami rozdawano Komunię świętą. W Piemoncie spotkał się ze św. Wincentym Ferreriuszem. Wielki dominikanin udzielił mu swego błogosławieństwa i zachęcił go do dalszej apostolskiej pracy dla zbawienia dusz.
Bernardyn wyróżniał się szczególnym nabożeństwem do imienia Jezus. Nosił je wypisane barwnie na tabliczce, ażeby było z dala widoczne. Każde kazanie rozpoczynał od trzykrotnego wezwania tegoż imienia. Raz po raz przerywał też przemówienie i podnosił tabliczkę w górę, a wszyscy padając na kolana oddawali hołd imieniu Jezusa. W tym jednak nowym nabożeństwie niektórzy zaczęli dopatrywać się herezji. Oskarżono więc go przed papieżem Marcinem V (1426), a potem także przed papieżem Eugeniuszem IV (1431) i przed ojcami soboru w Bazylei (1438). Bernardyn jednak odniósł wszędzie zwycięstwo nad swoimi przeciwnikami. Papieże darzyli go tak wielkim zaufaniem, że proponowali mu nawet trzykrotnie biskupstwo: w Sienie, w Ferrarze i w Urbino. Jednakże, w swojej wielkiej pokorze zdołał zawsze od tego zaszczytu się wymówić. Bernardyn w latach 1438-1442 pełnił urząd wikariusza generalnego, powołanego dla reformatorskiej gałęzi franciszkańskiej zwanej obserwantyzmem. Brał udział w Soborze Florenckim (1439), gdzie działał na rzecz zjednoczenia greckiego Kościoła ortodoksyjnego z katolickim.
W swoim życiu zakonnym Bernardyn bardzo bolał nad tym, że w znacznej swej większości bracia mniejsi daleko odeszli od właściwego zachowywania reguły św. Franciszka. Postanowił więc wesprzeć ducha reformy zakonu, która od pewnego czasu tliła się wśród niewielkiej grupy braci z kręgu Jana Valle i nadać jej odpowiedni dynamizm. Bracia mniejsi owego czasu prowadzili życie oparte na bardzo złagodzonej interpretacji Reguły, co zwyczajowo nazywano konwentualizmem. Zaczął więc zakładać nowe klasztory w duchu obserwancji – stąd jego duchowych synów nazwano obserwantami, a później w Polsce popularnie – Bernardynami (Ordo Fratrum Minorum Regularis Observantiae vulgo BERNARDINORUM, OFMRegObs). On sam zyskał miano „głównego filaru obserwancji”. W tej pracy pozyskał sobie też wybitnych uczniów, którzy rozpowszechniali jego ideę. Należeli do nich m.in.: św. Jan Kapistran (+ 1456), św. Jakub z Marchii (+ 1476), bł. Albert z Sarteano (+1450) – wraz ze św. Bernardynem określani jako „cztery filary obserwancji”. Do grona bliskich uczniów św. Bernardyna i jego kontynuatorów należeli też: bł. Mateusz z Agrigento (+ 1450), bł. Bernardyn z Feltre (+ 1494) i bł. Bernardyn z Fossa (+ 1503).
To był ABSOLUTNY ewenement: ŻADNA INNA REFORMA ŻYCIA ZAKONNEGO W HISTORII KOŚCIOŁA NIE MIAŁA U SWYCH POCZĄTKÓW TAKIEJ LICZBY ŚWIĘTYCH I BŁOGOSŁAWIONYCH!
Wkrótce liczba obserwantów przewyższała liczbę franciszkanów konwentualnych.
Św. Bernardyn zmarł w San Silvestro k/Aquili 20 maja 1444 r. i tam go pochowano. W 6 lat po śmierci Bernardyna, 24 maja 1450 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, papież Mikołaj V wobec niezliczonych tłumów dokonał jego kanonizacji. W uroczystości tej wzięło udział około 4000 obserwantów. Bernardyn jest twórcą cennych dzieł teologicznych, za które został zaliczony do grona doktorów Kościoła. Jest patronem bernardynów, Sieny, rodzinnej miejscowości Massa Marittima oraz tkaczy, a także orędownikiem cierpiących na choroby płuc, gardło i krwawiących.
W ikonografii Święty przedstawiany jest we franciszkańskim habicie w kroju obserwanckim; czasem jako kaznodzieja. Jego atrybutami są: u nóg trzy infuły biskupie, których odmówił; otwarta księga; krzyż z monogramem IHS; w ręku monogram IHS w promieniach.

LITANIA DO ŚW. BERNARDYNA ZE SIENY
Kyrie, eleison; Chryste eleison; Kyrie, eleison.
Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże,
Duchu Święty, Boże,
Święta Trójco, jedyny Boże,
Święta Maryjo, módl się za nami.
Święta Boża Rodzicielko,
Święta Panno nad Pannami,
Święty Bernardynie ze Sieny,
Święty Bernardynie, przesławny Kwiecie Toskanii,
Święty Bernardynie, gorliwy Czcicielu Imienia Jezus,
Święty Bernardynie, płomienny Kaznodziejo,
Święty Bernardynie, głosicielu czci Maryi Dziewicy,
Święty Bernardynie, wierny Synu św. Franciszka,
Święty Bernardynie, naśladowco św. Bonawentury,
Święty Bernardynie, przyjacielu św. Wincentego Ferreriusza,
Święty Bernardynie, ojcze Soboru Florenckiego,
Święty Bernardynie, reformatorze Zakonu Franciszkańskiego,
Święty Bernardynie, wybitny Teologu chrześcijański,
Święty Bernardynie, przesławna Lilio czystości,
Święty Bernardynie, zwierciadło roztropności,
Święty Bernardynie, chwalebna perło pokory,
Święty Bernardynie, wzorze dobroci i łagodności,
Święty Bernardynie, wzorze odwagi i męstwa,
Święty Bernardynie, wzorze wierności i poświęcenia,
Święty Bernardynie, obrońco wiary katolickiej,
Święty Bernardynie, mężu świętej modlitwy,
Święty Bernardynie, obrazie cnót ewangelicznych,
Święty Bernardynie, kapłanie mężny i niezłomny,
Święty Bernardynie, kapłanie łaskawy i ofiarny,
Święty Bernardynie, kapłanie miłosierny i sprawiedliwy,
Święty Bernardynie, głoszący Słowo Boże,
Święty Bernardynie, pragnący zbawienia dusz,
Święty Bernardynie, wzywający do poprawy życia,
Święty Bernardynie, przykładzie heroicznej miłości,
Święty Bernardynie, przykładzie szczerej pobożności,
Święty Bernardynie, przykładzie wielkiego miłosierdzia,
Święty Bernardynie, bezgranicznie oddany woli Bożej,
Święty Bernardynie, pałający miłością Chrystusową,
Święty Bernardynie, oświecony łaską Ducha Świętego,
Święty Bernardynie, ojcze chorych i cierpiących,
Święty Bernardynie, ojcze sierot i ubogich,
Święty Bernardynie, ojcze smutnych i nieszczęśliwych,
Święty Bernardynie, niezrównany Apostole Italii,
Święty Bernardynie, chwało Sieny i Akwili,
Święty Bernardynie, patronie w chorobach płuc,
Święty Bernardynie, wsławiony licznymi cudami,
Święty Bernardynie, wielki nasz orędowniku u Boga,
Święty Bernardynie, wspomożycielu w każdej potrzebie,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

V. Módl się za nami święty Bernardynie,
R. Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s